Op de bres - de uitleg.

"Ik ga nu mijn eigen gang Ik ga op reis, ik ben niet bang! Ik zie wel waar ik heen zal gaan, ik zal mijn weg wel vinden."

Ik ben op de bres gesprongen voor mijn kind! Het hoe wat en waarom zal ik hier proberen uit te leggen. Ik hoop dat een ieder mij hierin wil respecteren. Ik schreef er al eerder over... thuisonderwijs. Toen er begin dit jaar steeds meer mensen op mijn pad kwamen die hierover vertelden kreeg het mijn interesse. Ik kreeg een beetje het gevoel, als ik dit geweten had toen mijn zoon 3 was, had ik andere keuzes gemaakt! Maar goed, ik voel me thuis binnen de antroposofie en de vrije school is dan een logische stap. Maar zoon heeft al sinds zijn geboorte een eigen koers gevaren en hij laat mij steeds weer opnieuw zien dat ik van de geijkte paden af moet. Voor de zomer waren we vol goede moed, na de zomer moest ik ineens, voor mijn gevoel, snel een keus maken. Want hij kon niet langer op school blijven. Hij zou naar het speciaal basisonderwijs moeten, want hij loopt minstens 2 tot 3 jaar achter. Maar zoals ik al schreef, ik voel mij thuis binnen de antroposofie. Ik zie onderwijs als een aanvulling op het dagelijks leven. De vrije school past daar bij. Ik ben de scholen voor speciaal basisonderwijs gaan doorlichten maar geen van de scholen heeft een richting die bij ons past. En hem dan toch naar zo'n school sturen die niet bij ons past voelt als "ik ben vegetarier maar omdat ik zie dat jullie allemaal vlees eten, zal ik ook vlees eten!". Dankzij de mensen die begin dit jaar ons pad op kwamen wandelen wist ik dat er een alternatief is. "We kunnen vegetarisch blijven." En dat is waar we 1 oktober mee begonnen zijn. Het is nog zoeken en de rust is nog niet gevonden. Maar de opluchting is vooral duidelijk van zoon zijn gezicht te lezen. We krijgen veel opmerkingen over dat hij zo'n fijne uitstraling heeft nu, zo blij en vrolijk, en rustig over komt. Maar de, snelle, veranderingen brengen ook spanningen met zich mee. En dat is soms wel moeilijk. Op dit moment genieten we vooral van buiten zijn. Wandelen in het bos en natuurgebieden, in de hortus botanicus. Verder heeft zoon een enorme interesse voor het Boeddhisme. Dat heeft raakvlakken met de antroposofie, vind ik. Ook verschillen uiteraard, maar Boeddhisme is geen geloof maar een manier van leven. Het respect voor alles wat leeft deel ik met zoon. Het is een interessante zoektocht. Binnenkort hebben we ons 1e uitje met andere TO (ThuisOnderwijs)kinderen en ouders. Dat is fijn, want zoon heeft nu, ondanks wat ik hem vertel en de pen/tekenvriend aan de andere kant van het land, het idee dat hij de enige jongen is die thuisonderwijs krijgt. Maar er wonen hier in het noorden best een aantal jongens en meisjes die ook TO krijgen, zelfs van zijn leeftijd! We hebben nu herfstvakantie en ik ben begonnen met het uitmesten van een kast om die te vullen met TO-dingen. Al gaat het me er in deze periode om dat hij echt de rust krijgt, de stress weg gaat en dat er geen druk is om te moeten leren, vooruit te komen in dingen waar hij blijkbaar nog niet aan toe is. Het eerste resultaat van ontstressen is langzaam naar de oppervlakte aan het komen; hij begint steeds meer woordjes te lezen!