Negen

En toen werd zoon negen. Hij had een heerlijke verjaardag, met zijn beste vriend die de dag daarvoor mee kwam uit school en waarmee hij in de tent in de tuin mocht slapen, met bezoek van zijn oma en een handjevol lieve mensen die deze dag geslaagd maakten. Hij werd heerlijk verwend met cadeaus en post. Die dag besloot hij, onbewust, dat hij nu groot is. En dan kun je dingen die je daarvoor niet kon. Klimmen bijvoorbeeld. Op het hunnebed en in bomen. Maar ook is er een ander soort groei, van binnen; ineens gaat hij met sprongen vooruit! Ik durf bijna te gaan geloven dat het jongetje dat op zijn 2e een pad verliet, de duisternis in, die nu weer aan het terug vinden is! (dat klinkt zwaar, maar nu we hier zijn en ik terug kijk op zijn leventje dan waren de jaren tussen zijn 2e en zijn 9e pittig/afwezig/anders)

Ik ben een trotse moeder, al negen jaren lang!