Eigenwijs (of hoe ik door het moederschap mijn pad leer kiezen)

Negen jaar geleden was ik voor de eerste keer zwanger, ik was toen 22. En wat doe je als je de eerste keer zwanger bent? Dan lees je je helemaal suf over alles wat maar met baby's te maken heeft. Natuurlijk had ik al wel ervaring met baby's en kinderen, dankzij het vele oppaswerk. Ik was dan ook erg gelukkig met het kleine wonder in mijn buik. Dit kindje moest natuurlijk een puike babykamer krijgen, met de familiewieg waar hij of zij natuurlijk veel in zou gaan slapen die eerste maandjes. En toen kwam op 15 juni dan "eindelijk" (met nog net geen 38weken, uiteindelijk in het ziekenhuis) Zoon in mijn leven, wat een wonder, wat een eer om zijn moeder te mogen zijn. Alleen... dat babykamertje was erg mooi, voor het verschonen en het uit en aankleden. En de familiewieg pronkte de eerste tijd beneden bij het kraambed... meestal leeg. Want het voelde helemaal niet goed om na 9 maanden mijn kindje ergens anders te leggen, laat staan alleen in een slaapkamer. En waar ik altijd dacht dat baby's erg veel slapen had ik gewoon een baby gekregen die helemaal niet van slapen hield. Oh... zo kan het dus ook. Borstvoeding was een heel gedoe en helaas lukte het me niet om volledig borstvoeding te geven, maar volhouden bleef ik. En wat was ik blij dat ik na 6 maanden de fles langzaam kon over laten gaan in vast voedsel. De borst bleef. Dat vaste voedsel was ook zo iets. Hoezo prakjes en prutjes? Vast voedsel is vast voedsel, dus liet ik hem een hele peer of stuk appel, halve banaan, een stuk broccoli uitproberen, verkennen, pletten, proeven. En als er dan eens pasta was dan werd het een heerlijk klieder feest! De Rapley Methode. En eigelijk voelde dat eigen bedje nog altijd niet goed. Dat doen ze in de meeste delen van de wereld toch ook niet? Mijn baby werd een ondernemende, onderzoekende dreumes en het was al vanaf dag 1 een wijs ventje, met een grote liefde voor machines, vooral kiepwagens in zijn voertuigenboek (en ik eindeloos bij iedere verschillende kiepwagen bijpassende geluiden maken "kiep, kieeep, KIEP, kiehieep, kiep hahaha, wat een fantasie!). We keken ook eindeloos naar graafmachines, trekkers en alles wat voorbij kwam rijden. Verder waren de eendjes, onze (jonge) poesjes en de dieren bij de dierenwei van oma's werk favoriet. Helaas was het wereldje van deze kleine wereldburger niet alleen peis en vree... Er gebeurde iets verschrikkelijks... zijn papa en mama gingen uit elkaar. Niet te bevatten voor zo'n wijs manneke en helaas voor mama slechts in delen uit te leggen (veel was ook voor mama moeilijk/onbegrijpbaar) en ondertussen groeide er in mama's buik een 2e wonder. Eind van deze maand is het alweer 6 jaar geleden dat ik voor de 2e keer mama werd, van wonder nummer 2, Zus. De bevalling van haar was een droombevalling. Oer. Daar kwam de oermoeder in mij naar boven. En het was ook zo mooi, zo puur. Mijn tante was de vroedvrouw (dat is ook haar dagelijkse werk) en omdat de kraamverzorgster te laat was gebeld nam mijn moeder die rol van haar over. Zus kwam dus ter wereld in het bijzijn van haar vrouwlijke familieleden, toevallig alle 4 met dezelfde achternaam. Broer, toen 2, bijna 3, dronk nog altijd af en toe een slokje moedermelk. Om lekker te kunnen slapen, soms ook als troost of zich op zn gemak gaan voelen. Ik tandemde dus min of meer. Maar helaas bleek het ook bij Zus moeilijk te zijn om haar van mijn melk te laten groeien... Maar uiteindelijk heeft zij 4 jaar lang van borstvoeding mogen genieten. Inmiddels voelde ik me steeds meer aangetrokken tot wat men "natuurlijk ouderschap" noemt. Ik voelde ook steeds meer dat wij met zijn drietjes sterk waren, en op die manier heel veel (nieuwe) dingen aan kunnen, en er veel te leren valt samen. Wat ik met deze blog eigelijk wil zeggen is dat ik als moeder groei, en gaande weg het pad vind die ik bewandelen moet (of wil). Mijn kinderen zijn ook bijzondere spiegels, zij wijzen mij de weg. Zo dacht ik 5 jaar geleden de juiste keuze te maken door voor de Vrije School te kiezen als passend onderwijs voor mijn kind/kinderen. Ieder kind moet toch naar school, dacht ik, en dan kun je maar beter opzoek gaan naar de school waar je kind mag zijn wie hij is, en de onderwijsvorm die het meeste bij je levenswijze past. Ikzelf zat ook op de Vrije School en al was het lang niet allemaal goed bij mij, het reguliere zag ik al helemaal niet als mogelijkheid. En dus koos ik voor een school zo'n 15km verderop waar we met de bus of de fiets naartoe moeten aangezien ik geen rijbewijs heb. En dan houdt je zoon je een spiegel voor. En vind ik een manier waarop het ook kan. School is niet zo heilig als men altijd doet lijken kom ik achter. Het is nog afwachten hoe de toekomst gaat zijn, maar een alternatief begint steeds meer vorm te krijgen. Gelukkig gaan beide kinderen nog met (redelijk) enthousiasme naar school en zijn er nog altijd veel dingen in de antroposofie en het vrije school onderwijs wat mij aanspreekt. Het is een enorme eer om moeder te zijn, en een bijzondere eer om de moeder van deze twee mooie kinderen te mogen zijn. Het is vaak hard werken, veel nadenken, afwegen, en nooit de gebaande paadjes volgen, maar mijn (ons) eigen pad kiezen. Ik leer met de dag meer en durf steeds meer mijn ding ook echt te doen. En tja, ik ben gewoon ook eigenwijs.